Antalya Travesti: Gece Vardiyasından Sonra Bir Hikâye

Gece Vardiyasından Sonra

Saat sabahın dördünü biraz geçmişti.

Antalya’nın geceleri, gündüzlerinden farklı bir sessizliğe sahipti. Gündüz kalabalıkların doldurduğu caddeler, gecenin ilerleyen saatlerinde daha sakin bir hâle bürünüyordu. Sokak lambalarının altında birkaç taksi bekliyor, uzaktan denizin kokusu hissediliyordu.

Selin, çalıştığı küçük otelin kapısından çıktığında gökyüzü hâlâ karanlıktı.

Gece vardiyasına alışalı neredeyse iki yıl olmuştu. İlk zamanlar sabaha karşı otelin koridorlarında dolaşan sessizliği tuhaf buluyordu. Sonra bu saatleri sevmeye başlamıştı. Herkes uyurken şehir ona aitmiş gibi geliyordu.

Tam durağa doğru yürürken telefonu çaldı.

Arayan resepsiyondaki iş arkadaşıydı.

“Selin, bir dakika bekleyebilir misin?”

Selin durdu.

“Ne oldu?”

“Bir misafir aradı. Arkadaşı bugün Antalya’ya gelecekmiş. Otel konusunda biraz endişeli.”

Selin şaşırdı.

“Nasıl yani?”

Arkadaşı kısa bir tereddütten sonra konuştu.

“Trans bir kadınmış. İnternette Antalya travesti diye arama yapmış ama karşısına çıkan yerlerden emin olamamış. Güvenli bir otel arıyormuş.”

Selin birkaç saniye sustu.

Sonra gülümsedi.

“Bana numarasını ver.”

Telefon görüşmesi birkaç dakika sürdü.

Selin, karşıdaki kadına otelin konumunu ve çalışma şeklini anlattı. Kimsenin kimseye gereksiz sorular sormadığını, konaklayan herkesin aynı şekilde karşılandığını söyledi.

Telefon kapandığında Selin bir süre kaldırımda öylece durdu.

Bu küçük konuşma ona kendi geçmişini hatırlatmıştı.

Yıllar önce başka bir şehre ilk gittiğinde, bir otel odasının kapısını açarken ne kadar tedirgin olduğunu hatırlıyordu. Kimseye bir şey anlatmak zorunda kalmadan yalnızca rahat bir gece geçirmek istemişti.

İnsan bazen çok büyük şeyler aramıyordu.

Sadece güvenli bir kapı.

Sakin bir oda.

Ve sabah olduğunda kendisini huzurlu hissetmek.

Selin durağa doğru yeniden yürümeye başladı.

Otobüs geldiğinde pencere kenarına oturdu.

Şehrin ışıkları camda kayıyordu.

Telefonuna bir mesaj geldi.

“Teşekkür ederim. Sanırım geleceğim.”

Selin kısa bir cevap yazdı.

“Bekleriz. İyi yolculuklar.”

Telefonu kapattı.

O an fark etti ki yaptığı şey aslında çok basitti.

Birine yol göstermişti.

Ama bazen insanın hayatında en çok hatırladığı iyilikler, büyük fedakârlıklardan değil, tam ihtiyaç duyduğu anda karşısına çıkan küçük anlayışlardan oluşuyordu.

Güneş doğmaya başladığında Selin eve varmıştı.

Kardeşinden de bir mesaj vardı.

“Hafta sonu geliyor musun?”

Selin gülümsedi.

“Geliyorum.”

Belki o gün iki farklı insan, iki farklı yere doğru yolculuk yapacaktı.

Biri Antalya’ya.

Diğeri ise yıllardır uzak durduğu ailesine.

Selin yatağına uzanırken düşündü.

Bazen bir insanın hayatını değiştirmek için büyük bir şey yapmak gerekmiyordu.

Bazen yalnızca telefonda sakin bir sesle,

“Merak etme, burada sorun yaşamazsın,”

demek yeterliydi.

 

---

25 Temmuz 2026 tarihinde yayınlandı, 6 kez okundu