Antalya Travesti Hikâyesi: Eski Bir Fotoğrafın Ardındaki Sır

Bir Fotoğrafın Hikâyesi

Zehra fotoğrafı bir antikacıda buldu.

Eski bir ahşap çerçevenin içinde, diğer fotoğrafların arasında kaybolmuştu.

Fotoğrafta Antalya’nın eski sokaklarından biri vardı.

Yıl 1998.

Fotoğrafın köşesinde küçük bir dükkân görünüyordu.

Zehra, dükkânı tanıdı.

Çünkü o dükkân bir zamanlar anneannesine aitti.

Fotoğrafı satın aldı.

Eve döndüğünde çerçeveyi söktü.

Arkasında bir not vardı.

“Zehra’ya verilmek üzere.”

Zehra’nın nefesi kesildi.

Notun altında bir tarih vardı.

Yirmi yıl öncesi.

Anneannesi, Zehra’nın gençliğinde hayatını kaybetmişti.

Fakat bu notu neden yazdığını bilmiyordu.

Ertesi gün eski dükkânın bulunduğu sokağa gitti.

Artık orada başka bir işletme vardı.

Zehra içeri girdi.

İşletme sahibi yaşlı bir adamdı.

Fotoğrafı gösterdi.

Adam uzun süre baktı.

“Bu dükkânı hatırlıyorum,” dedi.

“Anneannemi tanır mıydınız?”

Adam gülümsedi.

“Tanırdım.”

Sonra bir şey hatırlamış gibi arka odaya gitti.

Elinde küçük bir kutuyla geri döndü.

Kutunun içinden eski bir kartpostal çıkardı.

“Bunu yıllar önce bana bırakmıştı.”

Zehra kartpostalı açtı.

Üzerinde tek bir cümle vardı:

“Bir gün Zehra kendisi olmak istediğinde, ona yolunu değiştirmesini değil, yolunu seçmesini söyle.”

Zehra kartpostalı elinde tutarken gözleri doldu.

Anneannesi onun geleceğini bilemezdi.

Ama belli ki onu tanıyordu.

Zehra yıllar boyunca hayatını başkalarının beklentilerine göre şekillendirmişti.

Bir dönem Antalya’da yeni bir çevre ararken “Antalya travesti” ifadesiyle karşılaştığı ilanlara bile yalnızca merakla bakmış, kendisine uygun bir yaşamın nasıl olabileceğini anlamaya çalışmıştı.

Şimdi ise bütün bunların çok uzağında olduğunu hissediyordu.

Çünkü aradığı cevap internette değildi.

Eski bir fotoğrafın arkasındaydı.

Anneannesinin yıllar önce yazdığı birkaç kelimedeydi.

Zehra eve döndüğünde fotoğrafı çalışma masasının üzerine koydu.

Kartpostalı yanına bıraktı.

O gece ilk kez uzun zamandır ertelediği bir şeyi yaptı.

Kendi kararını verdi.

Yeni bir iş başvurusu hazırladı.

Korkuyordu.

Ama korkmasına rağmen yapıyordu.

Çünkü bazen insanın ihtiyacı olan cesaret, korkunun ortadan kalkması değildi.

Korkarken de ilerleyebilmekti.

Zehra fotoğrafa baktı.

Anneannesinin yüzünü göremiyordu.

Ama sesini duyuyor gibiydi.

“Yolunu sen seç.”

Ve Zehra, yıllar sonra ilk kez gerçekten kendi yoluna doğru yürümeye başladı.

 

---

25 Temmuz 2026 tarihinde yayınlandı, 3 kez okundu