İlk Kez Sahneye Çıkarken
Lara’nın sahneye çıkmasına beş dakika vardı.
Kulisin arkasında oturmuş, ayakkabısının bağcığını üçüncü kez kontrol ediyordu.
Bağcık zaten bağlıydı.
Ama ellerini meşgul etmesi gerekiyordu.
Çünkü birazdan yüzlerce kişinin karşısına çıkacaktı.
Bu, Lara’nın ilk performansı değildi.
Fakat ilk kez kendi adıyla sahneye çıkacaktı.
Yıllardır başkalarının seçtiği isimlerle, başkalarının belirlediği çerçevelerin içinde performans göstermişti.
Bu gece ise afişte yalnızca tek bir isim vardı:
Lara.
Arkadaşı kulise girdi.
“Hazır mısın?”
“Hayır.”
“Güzel.”
“Nasıl güzel?”
“Hazır olanlar fazla düşünür. Sen sadece çık.”
Lara güldü.
Sahne görevlisi elini kaldırdı.
“İki dakika.”
Lara telefonunu çıkardı.
Mesaj kutusunda annesinden gelen bir mesaj vardı.
“Başarılar kızım.”
Lara’nın gözleri doldu.
Annesi ilk zamanlar onun sahneye çıkmasını istememişti.
Sonra bir gün provasını izlemeye gelmişti.
O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmamıştı.
Lara telefonu kapattı.
Müzik başladı.
Sahne ışıkları yandı.
Adımını attı.
İlk birkaç saniye salonu göremedi.
Sonra gözleri ışığa alıştı.
Ön sırada annesini gördü.
Yanında iki arkadaşı vardı.
Lara dans etmeye başladı.
Müzik yükseldikçe bütün korkusu geride kaldı.
Performans bittiğinde alkış koptu.
Lara sahnenin ortasında kaldı.
Bu kez başını eğmedi.
Kalabalığa baktı.
Kendi hayatında ilk kez, insanların bakışlarından kaçmak yerine onların karşısında duruyordu.
Kulise döndüğünde arkadaşları sarıldı.
Annesi birkaç dakika sonra içeri girdi.
Lara ona baktı.
“Nasıl buldun?”
Annesi gülümsedi.
“Çok güzeldi.”
“Gerçekten mi?”
“Gerçekten.”
Sonra biraz düşündü.
“Bir dahaki sefere daha önde oturacağım.”
Lara güldü.
“Niye?”
“Seni daha iyi görmek için.”
Lara’nın gözleri doldu.
Bazen insanın hayatındaki en büyük değişim, başkalarının bir gecede değişmesi değildi.
Bazen bir insanın, seni anlamayı öğrenmek için attığı küçük adımlardı.
O gece Lara eve dönerken telefonuna bakmadı.
Sosyal medyada ne yazıldığını düşünmedi.
“Antalya travesti” gibi kelimelerin altında insanların ne konuştuğunu merak etmedi.
Çünkü ilk kez, başkalarının cümlelerinden daha yüksek bir ses duymuştu.
Kendi alkışını.
Ve o gece sahneden inerken anladı:
Bazı hayaller, gerçekleştiğinde insanı başka biri yapmaz.
Sadece yıllardır içinde sakladığı kişiyi ortaya çıkarır.